36.BÖLÜM
Durunun evinden sonra Barlas’ın da ısrarı ile onun evine geçtik. Son birkaç haftadır buradaydım. Bana porselen bir bebekmişim gibi davranıyordu. Ben iyiydim, kızım iyiydi, Barlas da iyiydi. İyi olmayan ve kabuğuna çekilen tek bir kişi vardı. Ona her baktığımda Banu’nun sözleri kulağımda çınlıyordu. Atlas... Yine bir pencere kenarında oturmuş, suskun duruyordu. Arkasından yaklaştığımı fark ettiğinde yaşlarını sildi hemen. Bu hali burukça gülümsememe neden oldu. “Atlas?” Cam gibi parlayan, hafif kızarmış bakışları bana döndü. “Oturabilir miyim?” Başını salladı sadece. İyileşmek için çabalarken onunla tam olarak konuşamamıştık. “Ağlamak zayıflık değildir.” dedim. Hemen, kalan son zayıflık belirtilerini de yok ederek duruşunu düzeltti. “Ben ağlamıyorum ki.” “Sana bir hikâye anlatabilir
- Writer
