เสียงรองเท้าผ้าใบของซู่ชิงที่กระทบพื้นหินขัดดังก้องเป็นจังหวะ ตึก... ตึก... ตึก... ทุกก้าวย่างที่เธอเดินหันหลังให้กับโต๊ะของหัวหน้าฝ่ายบุคคลนั้น เต็มไปด้วยความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ราวกับแม่ทัพที่ยอมถอยทัพเพียงเพื่อจะจัดกระบวนรบใหม่ ไม่ใช่การพ่ายแพ้
แต่ทว่า... ก่อนที่มือเรียวของเธอจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูทางออก สายตาอันเฉียบคมของซู่ชิง ซึ่งผ่านการฝึกฝนจากการสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการทดลองทางเคมี ก็เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ไม้ก๊อกขนาดใหญ่ข้างประตู
มันคือบอร์ดที่เต็มไปด้วยประกาศคำสั่ง ระเบียบการ และโฆษณาชวนเชื่อของโรงงานที่ซ้อนทับกันจนหนาเตอะ กระดาษส่วนใหญ่เหลืองกรอบตามกาลเวลา แต่มีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดูเป็นทางการ พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีแดงเข้ม มีตราประทับครุฑของกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ซู่ชิงหยุดฝีเท้าทันที ร่างกายของเธอชะงักค้างราวกับถูกแช่แข็ง เธอค่อยๆ
