บรรยากาศภายในห้องฝ่ายบุคคลของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงยังคงตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลังจากที่แผ่นหลังของซู่ชิงหายลับไปหลังบานประตูไม้ เจ๊จู หัวหน้าฝ่ายบุคคลร่างท้วมยังคงนั่งจ้องมองปึกกระดาษคำตอบที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาที่ว่างเปล่าผสมกับความหงุดหงิด
เธอหยิบแผ่นกระดาษแผ่นแรกขึ้นมาถือไว้ด้วยปลายนิ้วที่เคลือบเล็บสีแดงสด ราวกับกำลังหยิบจับของสกปรก สายตาของเธอกวาดมองตัวอักษรและสัญลักษณ์ที่อัดแน่นอยู่บนหน้ากระดาษ
สำหรับเจ๊จู ผู้ซึ่งมีความรู้เพียงการจัดการเอกสารและการจับผิดพนักงาน สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือกองทัพมดและลวดลายยึกยือที่ไร้ความหมาย เธอพยายามเพ่งมองหาคำตอบที่เป็นภาษาคน เช่น "ใช่" หรือ "ไม่ใช่" หรือตัวเลขกลมๆ ง่ายๆ แต่กลับพบเพียงสมการคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่เธอไม่เคยเห็นแม้แต่ในฝันร้าย
"บ้า... บ้าไปแล้วแน่ๆ" เจ๊จูพึมพำกับตัวเอง มุมปากกระตุกด้วยความสมเพช
"เขียนอะไรมาเนี่ย? วาดยันต์
