ความมืดมิดภายในห้องโดยสารของรถจี๊ปทหารเปรียบเสมือนถ้ำที่เงียบสงบ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่ เจียงมู่หยาง พาตัวเองกลับเข้ามานั่งหลังพวงมาลัยได้สำเร็จ เขาก็ทิ้งร่างอันใหญ่โตและเหนื่อยล้าพิงลงกับเบาะหนังเทียมที่เย็นเฉียบ เสียงลมหายใจของเขาดัง เฮือก... เฮือก... ประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ถูกดับลง แต่ความร้อนจากการทำงานของลูกสูบยังคงส่งเสียง ติ๊ก... ติ๊ก... ของโลหะที่กำลังหดตัวคลายความร้อน
เขาหลับตาลงช้าๆ พยายามปรับอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงเกิน 120 ครั้งต่อนาทีให้กลับมาสู่ภาวะปกติ แต่ดูเหมือนว่าร่างกายจะสงบลงได้ ยากกว่าจิตใจที่กำลังปั่นป่วนราวกับพายุคลั่ง
วินาทีนี้... ภาพเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้เขาสั่นสะท้านไปถึงแก่นกระดูกดำ คือสัมผัสที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ปลายประสาท
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดู... มือที่หยาบกร้านจากการจับป
