เมื่อความจริงบนเวทีไม้กลางจัตุรัสได้ถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก ราวกับแสงตะวันยามเที่ยงที่สาดส่องทำลายหมอกควันแห่งความลวง บรรยากาศในตลาดสดจือปั๋วก็เกิดการพลิกผันอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา ฝูงชนนับพันที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและพร้อมจะรุมประชาทัณฑ์แม่ค้าหน้าเลือด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินจิตใจ และความละอายแก่ใจที่รุนแรงประหนึ่งคลื่นสึนามิ
ชาวบ้านที่เคยถือไข่เน่าและก้อนหิน ต่างค่อยๆ ปล่อยมือจากอาวุธแห่งความเกลียดชังเหล่านั้นลงสู่พื้น สายตาที่เคยมองซู่ชิงด้วยความอาฆาตมาดร้าย แปรเปลี่ยนเป็นสายตาแห่งความศรัทธา ยกย่อง และรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง
"เจ๊เหวิน... พวกเราขอโทษ..." หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เป็นแกนนำตะโกนด่าเมื่อครู่ เดินก้มหน้าเข้ามาใกล้ขอบเวที น้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเรามันโง่เองที่ไปเชื่อไอ้หมอเถื่อนนั่น... พวกเราเกือบทำร้ายคนดีๆ อย่างเจ๊ไปแล้ว"
"ใช่! พวก
