ภายในห้องทำงานส่วนตัวของพลตรีเจียงมู่หยาง ณ ที่ว่าการมณฑลซานตง บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กตอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงมาเป็นวงกลม โฟกัสไปที่วัตถุชิ้นหนึ่งที่วางโดดเด่นอยู่กลางโต๊ะไม้สักขัดเงา ซึ่งขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเอกสารราชการลับและแผนที่ยุทธการ
มันคือกระปุกพลาสติกสีขาวขุ่นธรรมดาๆ ที่มีฉลากสีน้ำเงินเข้มพิมพ์ลายมือชื่อซู่ชิงคลีน
เจียงมู่หยางนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ บัดนี้ฉายแววครุ่นคิดอันลึกซึ้ง นิ้วมือเรียวยาวของเขาเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองกระปุกนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่รอการกู้ หรือรหัสลับที่ต้องถอดความ
เขาเอื้อมมือไปหยิบกระปุกนั้นขึ้นมาหมุนดูอย่างช้าๆ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามตัวอักษรจีนบนฉลาก ลายมือที่คุ้นเคย... ลายมือที่กระตุกหัวใจของเ
