ล้อรถจี๊ปทหารบดเบียดไปกับพื้นถนนลาดยางในยามวิกาล เสียงเครื่องยนต์ดีเซลครางกระหึ่มฝ่าความเงียบสงัดของค่ำคืน แต่มันกลับไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องของความรู้สึกผิดที่ดังก้องอยู่ในหัวใจของ เจียงมู่หยาง ได้เลย
เขาขับรถออกมาจากจุดซุ่มดูหน้าตึกแถวร้านซู่ชิงคลีนมุ่งหน้ากลับสู่บ้านพักรับรอง เส้นทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าดูว่างเปล่าและมืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องนำทางไปได้ทีละน้อย เปรียบเสมือนอนาคตของเขาในตอนนี้ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธสงครามกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำแขนแสดงถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด เจียงมู่หยางไม่ได้ขับรถเร็วเหมือนขามา แต่เขาปล่อยให้รถไหลไปช้าๆ ราวกับต้องการยืดเวลาที่จะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในห้องนอน
"ฉันทำบ้าอะไรลงไป..."
เขาพึมพำกับตัวเองในความมืด คำถามนี้วนเวียนซ้ำๆ เหมือนเทปที่ตกร่อง
ตลอด
