ความโกลาหลของโลกภายนอกดูเหมือนจะถูกตัดขาดไปชั่วขณะ ภายใต้ม่านฝุ่นควันสีขาวขุ่นที่ฟุ้งกระจายจากการเบรกของรถบรรทุก พื้นที่เล็กๆ บนฟุตบาทคอนกรีตกลายเป็นโลกส่วนตัวที่มีเพียงคนสองคน
อาอวี๋ เด็กน้อยวัย 4 ขวบ ที่เพิ่งผ่านพ้นวินาทีเฉียดตายมาหมาดๆ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เปลือกตาที่สั่นระริกเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ยังคงฉายแววตื่นตระหนก ร่างกายเล็กๆ ของเธอยังคงขดงออยู่ในท่าทารก ซึ่งเป็นสัญชาตญาณการป้องกันตัวตามธรรมชาติ
แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกชน และไม่ใช่ความแข็งกระด้างของพื้นถนน หากแต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาดที่โอบล้อมรอบตัวเธอไว้
เธอพบว่าตัวเองกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่ง... อ้อมกอดที่แข็งแกร่งดั่งหินผาแต่ทว่าอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ แขนข้างซ้ายของเขารัดร่างของเธอไว้แน่นจนแทบจะจมหายเข้าไปในอกกว้าง ในขณะที่มือข้างขวาของเขากดศีรษะของเธอให้
