ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมเขตอุตสาหกรรมเมืองจือปั๋ว แสงไฟสีส้มจากหลอดโซเดียมความดันสูงตามแนวถนนส่องสว่างวูบวาบเป็นหย่อมๆ ตัดกับเงาตะคุ่มของเครื่องจักรและโครงสร้างเหล็กขนาดยักษ์ในโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง บรรยากาศยามค่ำคืนที่นี่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรและเสียงเครื่องจักรที่ยังเดินเครื่องอยู่ไกลๆ เป็นเพื่อนแก้เหงา
เข่อฮ่าว หัวหน้าวิศวกรหนุ่ม ถอดหมวกนิรภัยสีขาวออกแล้ววางไว้ที่ตะกร้าหน้ารถจักรยานคู่ใจ เขาเพิ่งเลิกงานหลังจากง่วนอยู่กับการตรวจสอบคุณภาพน้ำมันล็อตสุดท้ายตามคำสั่งของเหวินซู่ชิง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน แต่ใบหน้าของเขากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ
ในหัวของเข่อฮ่าวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพของซู่ชิง ความฉลาดเฉลียวของเธอ และความเข้มแข็งที่เธอมักแสดงออกมา เขาฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอขณะจูงจักรยานออกมาจากโรงจอดรถ ตั้งใจว่าจะรีบกลับ
