เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ เกาเยว่หมิง ได้นำเสนอโครงการลวงโลกที่ขโมยมาจนผ่านการอนุมัติ บรรยากาศภายในโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงก็ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องทำงานของท่านประธานเกาฮั่ว ที่ซึ่งความโลภและความจองหองกำลังพองโตจนคับห้อง
เหวินซู่ชิงถูกเรียกตัวให้ขึ้นมาพบด่วนตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งที่เธอยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าที่โต๊ะทำงานในห้องแล็บ
เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องทำงานหรูหรานั้น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเย็นชาและสายตาที่เต็มไปด้วยการจับผิดของเกาฮั่ว เขานั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ยกข้อมือซ้ายขึ้นมาจ้องมองนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนทองเขม็ง สลับกับมองหน้าซู่ชิง
"เธอมาช้า..." เกาฮั่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน
ซู่ชิงเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง "ขอโทษค่ะท่านประธาน ตอนนี้เวลา 08.02 น. ดิฉันมาช้าไป 2 นาที เพราะลิฟต์พนักงานเสีย ต้องเดินขึ้นบันไดมาค่ะ
