โกดังเก็บวัตถุดิบหมายเลข 3 หรือที่พนักงานเก่าแก่เรียกกันติดปากว่าสุสานเครื่องจักร ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่มุมอับที่สุดทางทิศตะวันตกของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง พื้นที่บริเวณนี้ห่างไกลจากความศิวิไลซ์ของตึกอำนวยการและห้องแล็บอันทันสมัย บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเงียบเหงาและวังเวง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านสังกะสีที่เริ่มผุกร่อนและเสียงหวีดหวิวของลมที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังปูนเก่าๆ
ภายในโกดัง อากาศร้อนอบอ้าวและนิ่งสนิทไร้ซึ่งการระบายอากาศที่ดี ฝุ่นละอองขนาดเล็กลอยฟุ้งกระจายอยู่ในลำแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดลงมาจากช่องหลังคาที่แตกหัก กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องเก่าๆ สร้างความระคายเคืองต่อระบบทางเดินหายใจอย่างรุนแรง
ท่ามกลางกองลังไม้และถังโลหะที่วางระเกะระกะไร้ระเบียบ ร่างเล็กๆ ของ เหวินซู่ชิง ในชุดยูนิฟอร์มสีเทาที่เริ่มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ กำลังปฏิบัติหน้าที่ใหม่อย่างขยันขัน
