เมื่อเสียงปรบมือและเสียงฮือฮาจากการเปิดโปงแผลปลอมเริ่มซาลง ความเงียบสงัดก็เข้ามาปกคลุมจัตุรัสกลางตลาดจือปั๋วอีกครั้ง แต่ทว่าความเงียบในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความสับสนหรือความหวาดกลัวดั่งเช่นตอนแรก หากแต่เป็นความเงียบที่เกิดจากความคาดหวังของฝูงชนนับพัน ที่สัมผัสได้ถึงกระแสความตึงเครียดระลอกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น
ซู่ชิงยังคงยืนตระหง่านอยู่กลางเวทีไม้ มือขวากุมไมโครโฟนแน่น ร่างกายที่ดูบอบบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากลับแผ่รังสีอำนาจที่มองไม่เห็นออกมาครอบงำพื้นที่ทั้งหมด เธอไม่ได้มองไปที่ตำรวจที่กำลังลากตัวหมอเส็งและป้ากุ้ยออกไป และไม่ได้มองไปที่ชาวบ้านที่กำลังส่งสายตาชื่นชมมาให้
สายตาคมกริบดุจนางพญาอินทรีของเธอ พุ่งตรงฝ่าเปลวแดดระอุ ข้ามศีรษะของผู้คนนับพัน ไปหยุดนิ่งอยู่ที่จุดจุดหนึ่งบริเวณมุมถนน ฝั่งตรงข้ามกับเวที
ที่นั่น... ใต้ร่มเงาของตึกแถวเก่าคร่ำครึ มีรถยนต์สีดำขลับคันหนึ่งจอดสงบนิ
