บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเกาฮั่ว ประธานกรรมการบริหารโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ในยามบ่ายคล้อยนี้ เต็มไปด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้งและน่าอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก แสงแดดสีส้มที่ลอดผ่านม่านมูลี่เข้ามาตกกระทบพื้นพรมสีแดงเลือดหมู ดูคล้ายกับรอยเลือดที่แห้งกรัง มากกว่าจะเป็นแสงแห่งความอบอุ่น ควันซิการ์ราคาแพงที่ลอยคลุ้งอยู่ในห้องไม่ได้ช่วยสร้างความผ่อนคลาย แต่กลับเพิ่มความขมุกขมัวให้กับสถานการณ์ที่ตึงเครียดอยู่แล้ว
เกาเยว่หมิง ยืนตัวลีบอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดมหึมาของบิดา มือที่ทำเล็บมาอย่างสวยงามและสวมแหวนเพชรเม็ดโต กำลังบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดเม้มเข้าหากันแน่น เพื่อกลั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและความหวาดกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
"ป๊าถามว่า... สัปดาห์นี้แกทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างหรือยัง?"
เสียงของเกาฮั่วทุ้มต่ำและเย็นชา ดังก้องกังวานทำลา
