ณ ห้องทำงานลับชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ผู้ว่าการมณฑลจือปั๋ว สถานที่ซึ่งถูกออกแบบมาให้เป็นป้อมปราการส่วนตัวของเจียงมู่หยาง ผู้ดูแลมณฑลผู้ทรงอิทธิพล บรรยากาศภายในห้องนี้แตกต่างจากความวุ่นวายของโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ผนังห้องบุด้วยไม้โอ๊กสีเข้มดูขรึมขลัง เก็บเสียงได้อย่างดีเยี่ยม ไม่มีหน้าต่างให้แสงสว่างเล็ดลอดเข้ามา มีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟระย้าคริสตัลที่ส่องสว่างลงมายังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง
เสียงเครื่องปรับอากาศระบบส่วนกลางทำงานด้วยเสียงครางต่ำๆ ฮึ่ม... ฮึ่ม... เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ผสานกับเสียงเข็มนาฬิกาตั้งพื้นโบราณที่เดิน ติ๊ก... ต็อก... เชื่องช้า ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่ช่วงเวลาแห่งการพิพากษาชะตากรรม
เจียงมู่หยางนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมเข้มของเขาซ่อนอยู่ในเงามืด แววตาจับจ้องไปที่ประตูไม้บานหนาที่เพิ่งถูกเคาะเบาๆ ตามรหัสลับ
"เข้ามา" เขาเอ่ยอนุ
