แสงตะวันยามเย็นเริ่มทอแสงอ่อนลง ท้องฟ้าเหนือเมืองจือปั๋วเปลี่ยนจากสีครามสดใสเป็นสีส้มอมม่วงหม่นๆ เงาของตึกเรียนและต้นไม้ใหญ่ทอดยาวลงมาปกคลุมลานคอนกรีตหน้าโรงเรียนอนุบาล ราวกับกรงเล็บของความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามากลืนกินความสว่างไสวของช่วงกลางวัน
บรรยากาศที่เคยจอแจด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงพูดคุยของผู้ปกครองได้จางหายไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบเหงาที่วังเวงจับใจ อาอวี๋ เด็กหญิงตัวน้อยในชุดนักเรียนเก่าๆ ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเดิมใต้ต้นหูกวาง ขาสั้นๆ ของเธอแกว่งไปมาเบาๆ เพื่อฆ่าเวลา มือเล็กๆ ทั้งสองข้างกำสายสะพายกระเป๋านักเรียนไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
วันนี้แม่ของเธอติดภารกิจสำคัญที่โรงงาน จึงได้ไหว้วานให้ป้าจางมารับแทน แต่อาจเพราะธุระปะปังหรือระยะทางที่ไกล ทำให้น้าจางยังเดินทางมาไม่ถึง อาอวี๋จึงต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งความโดดเดี่ยวที่น่าหวาดหวั่นสำหรับเด็กวัย 4 ขวบเ
