ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมพื้นที่หน้าโรงเรียนอนุบาลอีกครั้ง หลังจากที่พายุแห่งความโกลาหลของกลุ่มเด็กเกเรได้พัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นผงที่ยังลอยคว้างอยู่ในอากาศและร่องรอยของความหวาดกลัวที่ยังคงตกค้าง
เจียงมู่หยาง ยืนหันหลังให้กับความวุ่นวายที่เขาเพิ่งจะยุติลงด้วยความเด็ดขาด ร่างกายที่สูงใหญ่ตระหง่านในชุดสูทสีดำดูราวกับป้อมปราการที่แข็งแกร่ง แผ่นหลังที่เหยียดตรงและไหล่ที่กว้างขวางนั้นแบกรับไว้ซึ่งอำนาจและความดุดันของชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน
แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างเล็กๆ ที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีต บรรยากาศรอบตัวเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันราวกับฤดูกาลที่ผันผ่านจากเหมันต์อันหนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ที่อบอุ่น
รังสีอำมหิตที่เคยแผ่พุ่งออกมาจนทำให้ผู้คนขวัญผวา ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น กล้ามเนื้อใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดและดวงตาที่เคยดุดัน
