แสงอรุณรุ่งของเช้าวันใหม่สาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่าของบ้านเช่าในย่านชุมชนแออัดเขต 8 เมืองจือปั๋ว ไอหมอกจางๆ ที่ลอยต่ำปกคลุมพื้นดินเริ่มสลายตัวไปเมื่อสัมผัสกับความอบอุ่นของดวงอาทิตย์ กลิ่นหอมของน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋จากร้านปากซอยลอยมาตามลม ผสมกับกลิ่นอับชื้นของคูน้ำ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของย่านคนจนที่ เหวินซู่ชิง และลูกสาวเริ่มจะคุ้นชิน
ซู่ชิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าตามนาฬิกาชีวภาพที่เที่ยงตรงของเธอ เธอสวมชุดลำลองง่ายๆ เสื้อยืดเก่าๆ กับกางเกงขายาว เตรียมตัวจะหุงข้าวและทำอาหารเช้าให้ อาอวี๋ ก่อนไปโรงเรียน แม้เมื่อวานจะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญที่โรงงานมา แต่หน้าที่ของแม่นั้นไม่มีวันหยุดพัก
กริ๊งงงง... กริ๊งงงง...
เสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังรัวเร็วและเสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้านทำลายความเงียบสงบยามเช้า
"ไปรษณีย์ครับ! มีพัสดุด่วนถึงคุณ... เอ่อ... เด็กหญิงเหวินอวี่อวี๋ครับ!"
ซู่
