เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากผ่านพ้นวิกฤตการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ แสงแดดอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลงมายังโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ราวกับต้องการชะล้างความโกลาหลและความหวาดกลัวเมื่อวานให้จางหายไป ทว่า ภายในตึกอำนวยการที่หรูหรา บรรยากาศกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องทำงานชั้นบนสุดของ เกาฮั่ว
ซู่ชิงได้รับคำสั่งด่วนให้ขึ้นมาพบท่านประธานตั้งแต่เช้าตรู่ เธอยังคงสวมชุดยูนิฟอร์มสีเทาของพนักงานทำความสะอาด แต่ครั้งนี้เธอซักมันจนสะอาดสะอ้าน รีดจนเรียบกริบ ผมเผ้ารวบตึงเปิดเผยใบหน้าหมดจดที่เต็มไปด้วยความสงบนิ่ง แม้สถานะทางกายภาพของเธอจะเป็นเพียงลูกจ้างรายวัน แต่ท่วงท่าการเดินและการวางตัวของเธอกลับดูมั่นคงดุจขุนเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน
เมื่อเธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงาน บานประตูไม้สักหนักอึ้งปิดลงไล่หลัง ปัง เบาๆ ตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเค
