บรรยากาศยามบ่ายของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงโลหะและไอระเหยจากกระบวนการผลิต กลิ่นน้ำมันดิบที่เหม็นฉุนและคราบเขม่าสีเทาเกาะกุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ตั้งแต่พื้นคอนกรีตไปจนถึงใบไม้ริมรั้ว มันคือโลกของอุตสาหกรรมหนักที่แข็งกระด้างและไร้ซึ่งสีสันที่เจริญตา
แต่ทว่า... ความจำเจอันน่าเบื่อหน่ายนั้นกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยการมาถึงของวัตถุเคลื่อนที่บางอย่างที่ส่งเสียงคำรามกึกก้องมาแต่ไกล
บรื้นนนนน! บรื้นนนนน!
เสียงเครื่องยนต์ V8 ขนาดมหึมาแผดเสียงคำรามดุดันกังวานไปทั่วถนนหน้าโรงงาน ไม่ใช่เสียงกระโชกโฮกฮากของรถบรรทุกส่งน้ำมัน แต่เป็นเสียงที่ทุ้มลึก นุ่มนวล และทรงพลังดุจราชสีห์ที่กำลังประกาศศักดา
สายตาของพนักงานชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่กำลังพักสูบบุหรี่อยู่หน้าป้อมยาม ต่างหันขวับไปมองเป็นตาเดียว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาพวกเขาต้องอ้าปากค้าง บุหรี่ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้
