กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์เต็ม นับตั้งแต่เหวินซู่ชิงก้าวเท้าเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของฟันเฟืองในโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ในฐานะผู้ช่วยทั่วไป หรือเรียกให้เข้าใจง่ายตามภาษาชาวบ้านว่า "ภารโรง"
เจ็ดวันที่ผ่านมา เธอใช้เวลายืนหยัดอยู่ในเงามืดและฝุ่นผงอย่างคุ้มค่าที่สุด ชุดยูนิฟอร์มสีเทาหม่นที่เคยดูแปลกแยก บัดนี้กลมกลืนไปกับบรรยากาศของโรงงานจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของเธอ ซู่ชิงใช้สถานะผู้ไร้ตัวตนนี้ในการแทรกซึมเข้าสู่ทุกซอกทุกมุมของโรงงาน ตั้งแต่ห้องเก็บสารเคมีที่มืดทึบ ไปจนถึงไลน์การผลิตที่สว่างจ้า
เธอจดจำผังการเดินท่อได้ทุกเส้นทาง รับรู้ตำแหน่งของวาล์วทุกตัว และเข้าใจจังหวะการเต้นของหัวใจจักรกลแห่งนี้ดียิ่งกว่าวิศวกรที่นั่งอยู่ในห้องแอร์เสียอีก
เช้าวันนี้ ท้องฟ้าเหนือเมืองจือปั๋วสดใสไร้เมฆหมอก แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบกับโลหะแวววาวของถังน้ำมันและหอคอยเหล็ก ดูเผินๆ เหมือน
