แสงแดดที่แผดเผาลงมากลางลานจัตุรัสดูเหมือนจะทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก เมื่อซู่ชิงวางขวดทิงเจอร์ไอโอดีนลง แล้วหยิบขวดแก้วใบใหม่ขึ้นมาจากตะกร้าสาน ขวดใบนี้บรรจุของเหลวใสแจ๋วที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่สำหรับเหล่ามิจฉาชีพบนเวที มันกลับแผ่รังสีคุกคามที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าอาวุธสงคราม
ซู่ชิงก้าวเดินเข้าหา ป้ากุ้ย หน้าม้ามืออาชีพที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนเก้าอี้ไม้ ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและเนิบช้า เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้เวทีดัง ตึก... ตึก... ตึก... สอดประสานกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วของคนทั้งลานประหาร
หมอเส็งพยายามจะขยับปากพูดขัดขวาง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์และเย็นเยียบของซู่ชิง เขากลับรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย พูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่ยืนเหงื่อตกมองดูสถานการณ์ที่กำลังหลุดลอยไปจากมือ
"คุณป้ากุ้ยคะ..." ซู่ชิงเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพนุ่มนวลอย่างประหลาด แต่แฝง
