บรรยากาศภายในโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงในยามบ่ายแก่ๆ นั้น เต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่งรีบในระดับที่แทบจะระเบิดออกมาได้ ความกดดันไม่ได้เกิดจากความร้อนของเครื่องจักรเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากคำสั่งสายฟ้าฟาดของ เกาฮั่ว เจ้าของโรงงานผู้หิวกระหายกำไร ที่ต้องการเร่งยอดการผลิตให้ได้ตามเป้าหมายของออเดอร์ยักษ์ใหญ่จากลูกค้าต่างมณฑล เครื่องจักรทุกตัวถูกสั่งให้เดินเครื่องที่ระดับ 110% ของกำลังการผลิตสูงสุด ซึ่งเป็นการฝืนธรรมชาติของกลไกและละเลยมาตรฐานความปลอดภัยทางวิศวกรรมอย่างสิ้นเชิง
ภายในห้องควบคุมกลาง ซึ่งเปรียบเสมือนสมองของโรงงาน เจ้าหน้าที่คุมเครื่องและวิศวกรประจำกะต่างนั่งจดจ่ออยู่หน้าแผงคอนโซลขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยปุ่มกด ไฟสัญญาณ และเกจวัดแบบเข็มนับร้อยตัว เสียงพัดลมระบายความร้อนของตู้ควบคุมดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงตะโกนสั่งงานผ่านวิทยุสื่อสาร
"เพิ่ม Feed เข้าไปอีก! ท่านประธานสั่งมาว่าต้องให้ได้ 5,00
