ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังแผ่ขยายไปทั่วอาณาบริเวณโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดดังก้องกังวานด้วยความถี่สูงเสียดแทงแก้วหู วี้หว่อ! วี้หว่อ! วี้หว่อ! ผสมผสานกับเสียงกรีดร้องของผู้คนนับร้อยชีวิตที่กำลังแตกตื่นวิ่งหนีตายออกจากพื้นที่อันตราย ราวกับฝูงมดที่รังแตก
ภาพเบื้องหน้าคือความวุ่นวายไร้ระเบียบ พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีต่างๆ ทั้งสีน้ำเงินของวิศวกรและสีเทาของคนงานระดับล่าง ต่างทิ้งเครื่องไม้เครื่องมือ ทิ้งหน้าที่ความรับผิดชอบ และวิ่งกรูไปยังประตูทางออกหลักอย่างไม่คิดชีวิต ความกลัวตายซึ่งเป็นสัญชาตญาณดิบที่สุดของมนุษย์ ได้เข้าครอบงำการทำงานของสมองส่วนหน้าจนทำให้สติสัมปชัญญะและการตัดสินใจด้วยเหตุผลถูกปิดกั้นไปจนหมดสิ้น
แต่ทว่า... ท่ามกลางกระแสธารของมนุษย์ที่ไหลบ่าไปทางเดียวกัน มีเพียงก้อนหินก้อนหนึ่งที่ยังคงยืนหยัดนิ่งสงบ ไม่ไหวติงไปตามกระแสน้ำเชี่ยว
เหวินซู่ชิงยืนนิ่งอย
