ความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมลานหน้าโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ภายหลังจากที่เสียงหวีดร้องของมัจจุราชได้จางหายไปนั้น ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยมวลอากาศแห่งการรอคอย ทุกสายตาของมนุษย์นับร้อยคู่ ไม่ว่าจะเป็นวิศวกรระดับสูงที่สวมหมวกนิรภัยสีขาว หรือคนงานระดับล่างที่เนื้อตัวมอมแมม ต่างจับจ้องเป็นจุดเดียวไปยังประตูเหล็กบานหนาของทางเข้าโซนผลิตหลัก
บริเวณนั้นยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีขาวขุ่นจางๆ ซึ่งเป็นผลพวงจากการระบายไอน้ำและความร้อนสะสมออกมาปะทะกับอากาศภายนอก แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมากระทบกับกลุ่มควัน ทำให้เกิดเป็นลำแสงสีทองขมุกขมัว ราวกับฉากละครเวทีที่กำลังรอคอยการเปิดตัวของตัวละครเอก
แอ๊ด...
เสียงบานพับประตูเหล็กที่ฝืดเคืองและขาดการหล่อลื่นดังเสียดสีกันขึ้นทำลายความเงียบ ประตูบานนั้นค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยแรงที่ดูเหมือนจะอ่อนล้าเต็มที
วินาทีต่อมา ร่างของวีรบุรุษ หรือใน
