แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มทอดตัวยาวลงบนพื้นคอนกรีตที่ร้อนระอุของลานจอดจักรยานหน้าโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง เงาของหอกลั่นลำดับส่วนขนาดมหึมาทาบทับลงมาบดบังร่างเล็กๆ ของ ซู่ชิง ที่กำลังเดินกลับไปที่รถจักรยานคู่ใจ บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยเสียงกระหึ่มของเครื่องจักรและเสียงหวีดหวิวของไอน้ำที่ถูกปล่อยออกมาจากวาล์วนิรภัย เป็นท่วงทำนองแห่งอุตสาหกรรมที่เธอหลงใหล แต่ในวันนี้ ประตูของมันกลับปิดตายใส่หน้าเธอเพียงเพราะกระดาษวุฒิการศึกษาแผ่นเดียว
ซู่ชิงเดินมาหยุดที่รถจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์คันเก่าที่มีสนิมเกาะกรังตรงบังโคลน เธอหยิบกุญแจออกมาไขแม่กุญแจที่คล้องล้อไว้อย่างใจเย็น ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความผิดหวังหรือความโกรธเกรี้ยวจากการถูกดูถูกเมื่อครู่ ในสมองของนักเคมีสาวไม่ได้มีพื้นที่ว่างไว้สำหรับความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่มันเต็มไปด้วยการคำนวณและวางแผน
"เกาเกิงไม่ใช่ที่เดียวในโลก..." ซู่ชิงพึมพำกั
