สายลมยามบ่ายที่พัดผ่านเข้ามาในอู่ซ่อมรถอู่เฮงหลิว ดูเหมือนจะสดชื่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าในความรู้สึกของซู่ชิง เธอเดินก้าวออกมาจากประตูเหล็กบานใหญ่ของอู่ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเบาสบาย ราวกับว่าแรงโน้มถ่วงของโลกที่เคยกดทับร่างของเธอไว้ตลอดสองวันที่ผ่านมาได้สลายหายไปจนหมดสิ้น
มือขวาของเธอกำแน่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง สัมผัสกับความหยาบกร้านของธนบัตรใบละ 10 หยวนจำนวน 5 ใบที่เรียงซ้อนกันอยู่ แม้กระดาษเหล่านี้จะผ่านการใช้งานมาจนนิ่มและมีกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ติดอยู่ แต่มันคือกระดาษที่ทรงคุณค่าที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมาในชีวิตใหม่นี้
ในทางเศรษฐศาสตร์และบัญชีต้นทุน สมองของซู่ชิงเริ่มคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เงินลงทุนสำหรับการผลิตครีมล้างมือล็อตแรกนี้ หากคิดเฉพาะต้นทุนวัตถุดิบจริง ที่ใช้ไป 10 กระปุก มันตกอยู่ที่ประมาณ 3-4 หยวนเท่านั้น ส่วนที่เหลือคือวัตถุดิบที่ยังกองอยู่ในห้องเช่าซึ่งสามารถผลิต
