แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสีของตลาดสดเมืองจือปั๋ว สะท้อนความร้อนระอุกลับลงมาสู่พื้นเบื้องล่าง บรรยากาศภายในตลาดอื้ออึงไปด้วยเสียงจอแจของผู้คนนับพัน ชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยการซื้อขายแลกเปลี่ยนกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น กลิ่นคาวปลาสดที่วางเรียงรายบนแผงน้ำแข็ง กลิ่นผักดองในโอ่งมังกร และกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่ากุลีแบกหาม ผสมปนเปกันจนกลายเป็นกลิ่นเอกลักษณ์ที่ใครหลายคนอาจเบือนหน้าหนี แต่สำหรับคนทำมาหากิน นี่คือกลิ่นของเงินตรา
เข่อฮ่าว นักวิจัยหนุ่มผู้ดูภูมิฐานในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนอย่างทุลักทุเล เขาดูเหมือนกาหลงฝูงท่ามกลางหงส์ หรือปัญญาชนที่หลงเข้ามาในดงนักเลง รองเท้าหนังขัดมันของเขาต้องคอยกระโดดหลบน้ำขังเฉอะแฉะตามทางเดินอย่างน่าเวทนา
"ขอโทษครับพี่ชาย... รู้จักแม่ค้าที่ขายครีมล้างมือกระปุกสีขาวไหมครับ? ที่ชื่อซู่ชิงน่ะครับ" เข่อฮ่าวเอ่ยถามพ่อค้าขายไก่สดด้วยน้ำเสียง
