กลุ่มควันสีขาวขุ่นของก๊าซคลอรามีนที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมีรุนแรงระหว่างแอมโมเนียกับสารฟอกขาว ค่อยๆ เจือจางลงไปตามกระแสลมยามบ่าย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฉุนกึกคล้ายกับกลิ่นสระว่ายน้ำที่เข้มข้นจนแสบโพรงจมูก บรรยากาศรอบแผงขายของที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและการค้าขาย บัดนี้เงียบสงัดลงจนน่าใจหาย ราวกับพายุลูกใหญ่เพิ่งพัดผ่านไปและทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้เบื้องหลัง
ซู่ชิงโยนขวดสารเคมีเปล่าทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เธอรีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าท่ามกลางเศษซากปรักหักพังของร้าน ไม่สนใจเศษแก้วหรือเนื้อครีมที่เปรอะเปื้อนกางเกง สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งการให้เธอพุ่งเป้าไปที่สิ่งสำคัญที่สุดเพียงสิ่งเดียว... ลูกสาวของเธอ
"อาอวี๋! ออกมาหาแม่ลูก! ปลอดภัยแล้ว!" ซู่ชิงตะโกนเรียก เสียงของเธอสั่นเครือและแหบพร่าจากการสูดดมไอระเหยของสารเคมีเข้าไปเล็กน้อย
ใต้แผงไม้ที่เอียงกะเท่เร่ ร่างเล็กๆ ของอาอวี๋กำลังขดตัวกลมดิ๊ก มือส
