สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านสวนรกร้างหน้าเรือนหลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ท้ายคฤหาสน์ตระกูลเจียง ใบไม้แห้งกรอบปลิวว่อนไปตามพื้นอิฐที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ บรรยากาศรอบบริเวณเงียบสงัดและวังเวง ผิดกับคฤหาสน์หลักที่โอ่อ่าและพลุกพล่านไปด้วยบริวาร
รถจี๊ปทหารสีเขียวขี้ม้าคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูเรือนเก่า ล้อรถบดขยี้กิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง กร๊อบ! ทำลายความเงียบงัน เครื่องยนต์ดับลง ประตูรถถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของนายทหารหนุ่มในเครื่องแบบเต็มยศ บนบ่าประดับอินธนูบ่งบอกยศศักดิ์ที่ไม่ธรรมดา
เขาคือเจียงมู่หยาง ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับรูปสลัก แต่ทว่าเย็นชาและไร้อารมณ์ดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกทหารกวาดมองไปรอบๆ บริเวณเรือนเก่าที่เขาไม่ได้ย่างกรายเข้ามาเหยียบเป็นเวลาเกือบ 5 ปี... 5 ปีที่เขาปล่อยปละละเลยพันธะที่ไม่ต้องการ
"ท่านนายพลครับ... จะให้ผมเข้าไปเรียกไหมครับ?" น
