บรรยากาศยามบ่ายของตลาดสดจือปั๋วในวันนี้ดูแปลกประหลาดไปกว่าทุกวัน แม้แสงแดดยังคงแผดเผาลงมากระทบหลังคาสังกะสีและร่มผ้าใบจนเกิดไอร้อนระอุ แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกบางอย่างกลับแทรกซึมอยู่ในอากาศ ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ซู่ชิง ซึ่งวันนี้ตัดสินใจออกมาสำรวจตลาดด้วยตนเองเพื่อประเมินสถานการณ์ข่าวลือ เดินลัดเลาะผ่านแผงขายผักและร้านขายเนื้อด้วยความระมัดระวัง เธอสวมหมวกปีกกว้างและผ้าปิดปากเพื่ออำพรางใบหน้า ไม่ต้องการให้ใครจำได้ว่าเธอคือเจ๊เหวิน เจ้าของแบรนด์ครีมล้างมือที่กำลังตกเป็นเป้าโจมตี
เมื่อเดินมาถึงบริเวณจัตุรัสกลางตลาด ซึ่งปกติจะเป็นลานโล่งสำหรับให้พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่มาวางขายของเบ็ดเตล็ด วันนี้กลับเต็มไปด้วยฝูงชนที่ยืนมุงกันแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงอื้ออึงของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่จับน้ำเสียงได้ถึงความตื่นตระหนก ความโกรธแค้น และความอยากรู้อยากเห็น
