บรรยากาศภายในห้องเช่าหมายเลข 204 ที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของมะนาวสังเคราะห์และความหวังแห่งอนาคต บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและความตึงเครียดที่หนาทึบจนแทบจะจับต้องได้ อากาศภายในห้องดูเหมือนจะหยุดนิ่ง แต่ภายนอกนั้นกลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่บ้าคลั่ง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากดังตึงตังขึ้นมาตามบันไดไม้เก่าคร่ำครึของตึกแถว เสียงตะโกนด่าทอที่ฟังไม่ได้ศัพท์แต่จับใจความได้ถึงความโกรธแค้นดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน ซู่ชิงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง มือเรียวบางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เป็นความกลัวในความไม่แน่นอนของชะตากรรม
ตุบ! แผละ!
เสียงวัตถุบางอย่างกระทบเข้ากับบานประตูไม้หน้าห้องอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงของเหลวแตกกระจาย กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงและชวนสะอิดสะเอียนลอยลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามาปะทะจมูกทันที
