บานประตูไม้เก่าคร่ำครึของห้องเช่าหมายเลข 204 ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น เสียงบานพับที่ฝืดเคืองส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ราวกับเป็นสัญญาณเปิดม่านการแสดงฉากสำคัญ แสงแดดยามบ่ายที่ร้อนแรงสาดส่องเข้ามาปะทะกับร่างของหญิงสาวผู้ก้าวออกมาจากความมืดมิดของห้องพัก
ซู่ชิงก้าวออกมาสู่ระเบียงทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกของไข่เน่าและผักเละๆ ที่ถูกขว้างปาใส่เมื่อวันก่อน กลิ่นเหม็นหืนของก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ เป็นเครื่องเตือนใจถึงความเกลียดชังที่รายล้อมรอบตัวเธอ แต่วันนี้... ซู่ชิงคนเดิมที่เคยตื่นตระหนกและหลบซ่อนได้หายไปแล้ว
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่รีดจนเรียบกริบ กางเกงผ้าเนื้อดีสีดำ และรองเท้าผ้าใบที่ขัดจนขาวสะอาด ผมยาวสลวยถูกรวบมัดเป็นหางม้าสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง แต่กลับดูงดงามและสง่างามดั่งรูปสลักหินอ่อน แววตาของเธอสงบนิ่ง ล
