ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องเช่าหมายเลข 204 อีกครั้งหลังจากมรสุมอารมณ์เมื่อวานผ่านพ้นไป แต่ในความเงียบนั้นไม่ได้ว่างเปล่า มันอัดแน่นไปด้วยพลังงานแห่งความคิดและการวางแผนที่เข้มข้นยิ่งกว่าปฏิกิริยานิวเคลียร์
ซู่ชิงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง บนพื้นไม้กระดานที่ขัดจนสะอาด เธอปูลาดด้วยกระดาษแผ่นใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนสมการเคมีและแผนผังความคิด แสงตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่คมกริบและเย็นเยียบราวกับแม่ทัพที่กำลังวางหมากรบในกระดานสุดท้าย
"คู่ต่อสู้คือความกลัวและความไม่รู้..." ซู่ชิงพึมพำกับตัวเอง ปลายปากกาเคาะเบาๆ ที่ริมฝีปาก
"อาวุธของพวกมันคือการแสดงปาหี่ที่สร้างภาพสยดสยอง... ดังนั้น อาวุธของฉันต้องเป็นความจริงเชิงประจักษ์ที่หักล้างไม่ได้"
เธอหลับตาลง จินตนาการภาพมือที่บวมเป่งและน่าสยดสยองของป้ากุ้ยย้อนกลับมาในหัว สมองอัจฉริยะของเธอทำการวิเคราะห์ภาพ แยกแยะอง
