แสงแดดเที่ยงวันที่ร้อนระอุสาดส่องลงมายังเวทีไม้กลางจัตุรัสราวกับไฟสปอร์ตไลท์ที่จ้องจับผิด ความเงียบสงัดที่เกิดขึ้นชั่วขณะหลังจากคำประกาศอันห้าวหาญของซู่ชิง ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่กลั้นไว้ด้วยความลุ้นระทึกของฝูงชนนับพัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังกระปุกพลาสติก ที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กกลางเวที
มันคือกระปุกครีมล้างมือซู่ชิงคลีนที่ชาวบ้านคนหนึ่งนำมายื่นให้เป็นของกลาง โดยอ้างว่าเป็นกระปุกเดียวกับที่ทำให้มือของป้ากุ้ยเน่าเฟะ สภาพภายนอกของกระปุกดูมอมแมม เปื้อนฝุ่นและรอยขีดข่วนจากการถูกโยนไปมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือคำสาปแช่งที่ติดมากับมัน
ซู่ชิงยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะ เธอค่อยๆ เอื้อมมือเรียวยาวออกไปหยิบกระปุกนั้นขึ้นมาถือไว้ การเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้าแต่มั่นคง ราวกับกำลังทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ เธอชูกระปุกขึ้นสูงระดับสายตา ให้ทุกคนได้เห็นชัดๆ ว่าไม่มีการสับเปลี่ยนของกลาง
