Some conversations
2090 Words
Some conversations
"Are you alright, Allaya?"
My father's voice echoed in my ears. Napakurap ako nang mapagtantong malalim na pala ang aking iniisip at medyo hindi ko na nagagalaw ang pagkain na nasa harapan ko.
Dahil sa nangyari kagabi ay hindi ko iyon namalayan at pati sa hapag ay nadadala ko na.
"Masama ba ang iyong pakiramdam o hindi mo gusto ang pagkain?" kaagad kong umiling kay ama.
"Hindi po, ama... Wala naman po akong sakit, at gusto ko po ang pagkain," maagap ko rin na sabi. Nakakahiya naman sa taga-luto namin dito. "Masarap po ang putahe ngayong almsal."
"Ipagbibigay alam ko 'yan, sa ating taga-luto. He will be happy if he heard that." Napatango naman ako.
"Gayun nga, ama..."
"Kung ganoon, may problema ba?" sunod na tanong pa ni ama. Akala ko ay hindi na siya magtatanong.
I shook my head and smile as I can. Ipinakita ko kay ama na wala siyang dapat alalahanin.
"Wala pong problema, ama," kahit ang buong sistema ko ay kinakabahan na baka magkaroon pa ng hinala si ama dahil sa mga ikinikilos ko. I tried to act like my usual self.
Kami lang ni ama ang narito sa hapagkainan. Nakahawi ang aking panakip sa mukha dahil si ama naman ang nakakakita sa aking mukha. Samantala ay nasa labas ng hapagkainan naman ang iilang serbidora pagka't alam nila ang hindi nila pwedeng makita.
Saglit na napalunok ako. Dahil wala silang kaalam-alam. Si ama, at ang lahat na narito, na may unang taong taga-labas na ang unang nakakita sa aking mukha. Dalawang beses pa.
Dad really could never know that.
"Ano po palang balita sa mga mandirigmang ine-ensayo ninyo, ama?" I asked him to divert the topic. Mas pinasigla ko ang boses na tila may gusto akong malaman.
Bahagyang tumaas ang kilay ni ama at marahan na ngumiti. "Ngayon ko lang nalaman na may interes ka pagdating sa ginagawa ko, Allaya."
For a moment I thought of a reason. "I just want to know, father... It seems... you are happy even if it is very difficult and dangerous, especially since you are also the leader of the Sidero warriors."
I don’t know what dad will react or say because he is right, just now I asked about what he does for Sidero. He had many duties besides being chief-general, as he also served as a teacher for the novices and had the skills already, for being a warrior.
"They still need intensive training. Not only in speed, in fighting skills, in intelligence but also solidarity, cooperation, and respect. Because if they lack those. They can't win. In battle or for all the reasons they are fighting for. "
Napangiti ako sa sinabi ni ama. Parang taos-pusong niyayakap niya ang kanyang tungkulin.
"You love your role very much, father... Even though the situation is very complicated, you can resolve it." And I know it wasn’t easy but dad impressed me. Not only in parenting but also in the duties imposed on him.
"Allaya..."
"I fully support whatever you want to do. I just want you to... keep your promise, in every battle you go to, you will still come home alive." I said passionately.
Totoo naman iyon. I've always prayed for my father whenever he was in the war. That, hoping he would be okay. That, he would be coming back to our home, alive."
My father look at me and smiled, assuring me that he will keep his promise. "You didn't know how I always prayed whenever I was in a war. I would never break my promise."
"Kumain na po tayo..." Pinahid ko agad ang luha ko na tumulo na pala. "Baka... lumamig na po ang mga pagkain."
Napatango naman si ama at ngumiti na lang para maging magaan ang sitwasyon.
I sigh at this moment. I was here again, the top of our roof. Umalis si ama kaninang tanghali at nagpadala ng sulat kanina na bukas pa siya makakauwi.
From our conversation earlier, I feel guilty. My father has been protecting this Kingdom and doing his parenting, while me... I've been lying this time to him.
Mas ikinulong ko ang sarili sa pagkakayakap. My tears rushed down as I felt guilty. Gusto ko lang naman makita ang mundo. Gusto ko lang gawin ang mga ginagawa ng mga tao. Gusto ko rin na ipakilala ang sarili ko, 'yung hindi ko kayang magtago.
Bakit lahat ng gusto ko ay napakahirap makamtan?
I silently cried in the depths of the night. Hindi ko alam kung ilan ang nagdaan minuto nang may naramdaman akong magaan at pamilyar na presensya.
I know it's him. Hindi ko tiningnan kung sino dahil kilala ko na ang presensya na. I feel his arms embrace me. My head landed on his shoulder. No words came out from him. He just silently listening.
Mas lalo akong tahimik na napaiyak. Hindi ko na nakontrol ang lumalabas na emosyon. I want to be free but feel guilty at the same time, because of the lies.
Mabuti na lang ay lagi akong may panakip sa aking mukha, hindi nakikita ng estrangherong ito kung gaanong emosyon ang ipinapakita ng mukhang 'to.
I don't know what time it passed when I stop crying. Ang alam ko lang hindi ko ramdam ang lamig dahil sa braso niyang nakayakap sa akin. It was so sad but here he is, calming me and just silently listening. Hindi katulad nung huling pagkikita namin dito ay lagi siyang may mapaglarong ngiti. Seryoso siya ngayong kinakalma ako.
I distance myself when I feel the awkwardness again and the tingly feeling. I look at him thankfully.
"Thank you..." Hindi ko alam kung ano pa ang sunod na sasabihin. I was speechless.
"I will not pry on what had happened but... are you now alright?" tanong naman niya.
Napangiti ako dahil hindi siya nag-usisa. Dahil kung magtatanong siya, hindi ko rin naman alam kung paano masasagot. So, I'm grateful.
I nodded. Mula sa loob ng aking panakip ay nakita kong gumaan na rin ang itsura niya. He was relieved like that. His eyes were curious but just as his words, he didn't pry. Marahil ay hinihintay niya lang ako na magbukas ukol 'don. I feel his respect.
I look at him. Ngayon ko siya nakuhang titigan. His eyebrows were thick. Ngayon ko lang nalaman na kulay asul din pala ang mga mata niya. His chiseled face looks more impressive. Marahil ay hindi siya katulad na may mapaglarong ngiti at laging may baon na asar nung huli?
Ngayon ko lang nakita ang kanyang kompleksyon. He has a lean body, and because of the triangular hat that he is wearing, I just know right now that he has brunette hair.
Hindi ko alam kung ilang sandali na ba akong nakatitig. Natigilan lang ako ng magsalita siya.
"Are you just now staring at me?"
I blinked twice. Huh? Did I...?
I turned my eyes away. My face heated because of what I did.
"N-No... of course not."
I heard him chuckle. Bumalik na naman siya sa pagiging arogante niya.
"Bakit pakiramdam ko ay tinititigan mo ako kanina? Do you find me handsome, my lady?"
Napabuga ako ng hininga at taas kilay na bumaling sa kanya kahit di naman niya nakikita ang ekspresyon ko.
"Hindi ko alam na may ihahangin pa pala ang mga salita mo, estranghero," napangisi lamang siya. "At hindi ako ang iyong binibini, ipinapaalala ko lang."
He clutch his chest dramatically, like he was hurting. Suminghap pa siya na akala naman niya'y babagay sa kilos niya. "Napasakit naman ng iyong salita, aking binibini," aniya pero nakangisi ang mga labi niya.
"Ganito ka ba talaga mag-usap sa ibang tao? Lalo na sa mga babae?"
Natawa siya ng mahina. Napapailing.
"At bakit ba kapag nagtatanong ka, bakit laging may kasamang mga babae?" balik na tanong niya.
Sandaling hindi ako makaimik. "H-Halata naman kasi."
Napaawang ang mga labi niya. "Are you now judging me?" parang hindi siya makapaniwala. "Didn't you know the word 'don't judge a book by its cover? You know, I'm kind of hurt. I was here calming you, you know? Tapos..."
Natikom ko naman ngayon ang mga labi. Did I really judge him? Did I overdo it?
"H-Hindi naman 'yon ang ibig kong sabihin...pasensya na." Mahina kong sabi. Napayuko ako. I think my words have hurt him. Siya pa naman ang nagpakalma sa akin kanina. "I-I'm sorry..."
I felt him move. Naramdaman ko ang bahagyang paglapit niya. His breathing passed through even with my veil.
"Hey... Are you crying?" maagap at nag-aalala niyang tanong. I heard him cuss. "You are not crying again, aren't you?"
"Did I... really hurt you? Are you mad now?" nag-angat ako ng tingin. At kahit may panakip pa sa aking mukha ay nakikita ko pa rin ang itsura niya.
His face looks worried. Umiling siya kaagad. "No... of course not." He sighed. "Hindi ako galit. I was just teasing you," mahinang sabi niya sa huli.
I pursed my lips and my eyes widened. Tinulak ko siya kaagad. Akala ko pa naman ay totoong galit siya. Talagang mapaglaro siya. I crossed my arms. Napaismid naman ako sa kanya.
Mula sa pagkakahiga niya dahil sa pagtulak ko ay bumangon siya. "Totoong masakit 'yon, ah!" He fixes his hat that almost falls from his head. "Masama ka palang asarin. Malapit na akong mahulog."
"It's your fault."
Napailing na lang siya at umupo ulit ng maayos. "Yeah... It's my fault now. Again." Bulong niya.
"Did you say something?" anang ko ng hindi ko marinig ang mga binubulong niya.
He smiles in fake like he's mocking me. "Nothing, my lady. Sinasabi ko lang na ikaw ang pinakagandang tanawin na nakita ko ngayong gabi."
Umirap ako sa mga sinasabi niya. Inignora ko na lamang iyon.
"At higit sa lahat, ano ba ang ginagawa mo rito? Talaga bang kapag narito ako, nandito ka rin?"
Ngumisi naman siya. "Well... my night will not even complete if I don't see you."
I scoff because of his teasing. Ayan na naman siya. "You do not run out of tens, huh?"
Marahan na natawa naman siya. "It would have been comforting to see your expression if not for your cover."
Sa sinabi rin niyang iyon ay agad kong pinagkrus ang parehong kamay ko at mas lumayo pa.
"I will not let you take off my veil again." Nakahanda na ako kung sakaling gawin niya ulit ang kilos na 'yon.
He just stared at my head to toe. Naiiling na nagtaas ng kilay pero kalaunan ay nagtaas ng parehong kamay. "Fine. I won't. Baka hindi mo na ako kausapin."
Nakahinga naman ako ng maluwag. Saka ko na ibinaba ang parehong kamay nang nagsasabi naman siya ng totoo, pero nasa ganun pa rin akong distansya.
Lumipas muli ang ilang saglit. Kapwa na kami nakatingin sa itim na kalangitan at sa kalahating buwan.
"Ano na ang pakiramdam mo ngayon, binibini?" napabaling ako sa kanya dahil sa tono ng pananalita niya. Seryoso siya ngayon, ah. "Hindi ka na ba malungkot ngayon?"
"Anong ibig mong sabihin?"
Magaan siyang ngumiti. "Nothing. Every time I see you here, you're always thinking of something. It seems like something's bothering you."
Napahinga ako ng malalim at napabalik sa kalangitan ang tingin. "I feel... guilty."
Naramdaman ko ang tingin niya.
"Can I ask you something?"
"What is it, my lady?" napanting na naman ang tenga ko sa huling sinabi niya pero ipinagbalewala ko na lamang 'yon. Ipinagpatuloy ko na lang ang dapat na sasabihin.
"Masama na ba akong tao dahil nagsinungaling ako?"
Hindi ko alam kung bakit tila ang dali kong sabihin sa kanya ang problema ko. Siguro ay dahil kailangan ko talaga ng may malalabasan ng mga iniisip ko.
"It depends on the reason. But... lying, it still hurts of course. But it doesn't define a person's whole being because he lied." He said. I turn my head at him.
"Why did you ask something like that?" he curiously asked.
"You won't judge me, will you?"
He seated near me. His attention was on me. "Why? Did you... lied to someone?"
I bitterly smile. At malaking bagay ang panakip sa aking mukha dahil niya nakikita ang itinatago kong lungkot sa mukha ko.
"Paano kung... sabihin kong, oo?"
Matagal siyang napatitig sa akin. Tila gusto rin niyang malaman.
"Who did you lie then?" kapagkuwan ay tanong niya, pero kalmado lang naman siya.
I answer him honestly. "I lied to my father..."
"Why?"
Medyo may katagalan akong hindi nakasagot. Should I... really say this to him?
I sighed heavily. A lone tear rolled down my cheeks. "Because I'm not free. I don't have freedom."
- Writer
