บ่วงรักมาเฟียเถื่อน

บำเรอมาเฟีย

ลิปดาก้าวเข้ามาในห้องนอนกว้างใหญ่ที่หรูหรา ทุกสิ่งล้อมรอบเธอด้วยความโอ่อ่า แต่ในใจกลับอึดอัดเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงทอง

เสียงประตูปิดลงอย่างช้า ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตามเข้ามา แววตาคมกริบของเขาไม่ละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว

“ไปอาบน้ำสะคืนนี้ผมจะให้คุณมาปรนนิบัติผม”

เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วแต่หนักแน่น

หัวใจลิปดาเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา เธอรู้ว่าถ้าปล่อย ให้สถานการณ์ดำเนินไปต่อ เธออาจเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปโดยไม่เต็มใจ ความกลัวผลักดันให้เธอต้องหาทางเอาตัวรอด

“เอ่อ…ฉัน…ปวดหัว…แล้วก็ปวดท้องด้วยค่ะ”

เธอจับท้องตัวเอง ทำหน้าซีดเผือด พยายามแกล้ง

น้ำเสียงสั่นเหมือนคนหมดแรง

“คงจะ…ใกล้มีรอบเดือนแล้ว อาการเลยเป็นแบบนี้”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องเธออย่างจับผิด แต่เมื่อเห็นเหงื่อผุดบนหน้าผากเธอ เขาก็เริ่มใจอ่อน

“ปวดขนาดนั้นเลยหรือ”

เสียงเขายังคงเรียบเย็น แต่สายตากลับอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

ลิปดาพยักหน้าเบา ๆ กอดท้องตัวเองแน่นราวกับเจ็บจริง เธอหลุบตาหนี ไม่กล้าสบกับสายตาแหลมคมที่เหมือนมองทะลุทุกอย่าง

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาวเหมือนหงุดหงิดตัวเองที่กำลังใจอ่อน

“ก็ได้…งั้นคืนนี้คุณพักไปก่อน”

พูดจบเขาเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงกดโทรศัพท์สั่งลูกน้องทันที

“เอายาแก้ปวดท้อง และยาปวดประจำเดือนมาให้คุณผู้หญิงด้วย อ่อเอาผ้าอนามัยติดมาด้วยแล้วกัน”

ลิปดาชะงักไป มองเขาด้วยแววตาตกใจปนไม่เข้าใจคนที่เมื่อครู่ยังเย็นชา กลับยอมถอยเพราะเชื่อว่าเธอเจ็บป่วยจริง

“เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนี่หนา… แต่ถ้าเธอยอม เขา…เธอคงเป็นได้แค่ นางบำเรอ เพราะคนรวยอย่างเขาก็ต้องหาคนที่มีฐานะทัดเทียมกันเท่านั้นที่เหมาะสมเป็นภรรยา”

เธอพึมพำเบา ๆ ในลำคอ

เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง ริมฝีปากโค้งเล็กน้อย แต่ไม่ใช่รอยยิ้มร้ายกาจเหมือนก่อนหน้านี้ หากเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่อ่านไม่ออกว่าแฝงอะไรไว้

“อาบน้ำ ทานยา แล้วนอนพักสะ… อ่อ ใส่เสื้อผมไปก่อน พรุ่งนี้จะพาไปซื้อ”

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไป สายตาของเธอลอบมองไปยังบานประตูที่เขาเพิ่งก้าวผ่านออกไป มีเพียงความเงียบงันเข้ามาแทนที่

“เอาเถอะ… ลิปดา รอดไปอีกวันยังไงก็วันนี้อาบน้ำพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

ลิปดาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า กวาดสายตาหาเสื้อผ้าที่พอเหมาะกับตัวเอง เธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่และผ้าขนหนู เธอก็ถอนหายใจเบา ๆ แต่ทันใดก็นึกขึ้นได้

“ตายจริง แล้วกางเกงในละ… ไม่มีเลย จะใส่ของเขาดี หรือไม่ใส่เลยนะ”

เธอพึมพำในลำคอ พร้อมสายตาสั่นระริกไปมาระหว่างความเขินอายกับความจำเป็น

ลิปดาวางเสื้อเชิ้ตและผ้าขนหนูบนขอบเตียง ก่อนจะหยิบกางเกงในของเขาขึ้นมาถือไว้ในมือ แต่ยังไม่กล้าใส่ทันที

“แต่เขาออกไปแล้ว…คืนนี้คงไม่กลับมาห้อง ไม่ต้องใส่ก็ได้ ไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวจะโทรหาแม่อีกที”

เธอพูดเบา ๆ คนเดียว พยายามเก็บความเขินไว้ในลำคอ พร้อมค่อย ๆ หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

น้ำอุ่นไหลรดตัว ลิปดาค่อย ๆ ผ่อนคลายหลังจากความตึงเครียดทั้งวัน เธอสระผม ขัดตัวเป็นเวลาค่อนข้างนาน เพราะคุ้นเคยกับการอาบน้ำช้า ๆ ที่บ้าน พยายามละทิ้งความกังวลไว้เบื้องหลัง

พออาบน้ำเสร็จ เธอคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัว พอจะหยิบเสื้อเชิ้ตที่จะใส่กลับหาไม่เจอ

“ตายจริง ลืมไว้ข้างนอก แล้วเราจะออกไปสภาพนี้หรือ ถ้าเขาอยู่ข้างนอกล่ะ” ลิปดากลืนน้ำลาย รู้สึกใจเต้นแรงทันที

เธอหยุดคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้า กระโจมอกออกมาจากห้องน้ำ ค่อย ๆ แง้มประตูห้องเล็ก ๆ มองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

โชคดีที่ห้องเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่เลย ลิปดาเบาใจลงเล็กน้อย สายตาเหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาววางเรียบร้อยอยู่บนเตียง เธอเดินเข้าไปใกล้ ยกมันขึ้นมาสวมใส่

ทันใดนั้น

“อาบน้ำเสร็จแล้ว ทานยาด้วย ผมวางไว้ให้อยู่ข้างหัวเตียง”

เสียงทุ้มของเขาดังมาจากระเบียงด้านนอก ลิปดาถึงกับสะดุ้ง ใจเต้นแรง นี่เขาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตอนที่เธอเดินกระโจมอกออกมา…เขาเห็นหมดแล้วใช่ไหม

ใบหน้าเธอร้อนผ่าว ลิปดาเผลอหน้าแดงร้อนผ่าวไปถึงลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ราวกับแรงดึงดูดบางอย่างทำให้เธอถอยไม่พ้น

“ผมจะไปอาบน้ำก่อน ไว้อาบน้ำเสร็จผมจะมา…”

เขากระซิบเบา ๆ ใกล้ข้างหู ลมหายใจร้อนรดผิวทำให้ลิปดารู้สึกใจสั่น

เธอเผลอเอียงตัวหลบ แต่กลับเสียหลักชนกับโต๊ะโซฟาในห้องนอนแทบล้มไปกองกับพื้น

“ระวัง”

ฝ่ามือใหญ่ของเขาคว้าเอวเธอไว้ทัน ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกันจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน ลิปดาใจเต้นแรงระส่ำ นึกถึงคืนที่ผับ…ความใกล้ชิดแบบนั้นกำลังหวนกลับมาอีกครั้ง

สองมือเรียวเล็กรีบดันอกเขาออกไปสุดแรง พลางพยายามข่มใจไม่ให้ไหวเอน

“ขอบคุณค่ะ… ปล่อยได้แล้ว ฉันไม่ล้มแล้ว”

แต่คำพูดนั้นกลับไม่ได้ทำให้เขาขยับออกไป เขากลับมองเธอด้วยแววตาเย้ายวน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากหนา

“ทำไมผมต้องเชื่อคุณ… ในเมื่อคุณคือของผม ผมอยากทำอะไรก็ได้”

สายตาคมกริบค่อย ๆ ไล่จากใบหน้าของเธอลงมาจนถึงหน้าอก เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่คอกว้างเผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนเล็กน้อย ลิปดารีบยกแขนกอดอกแน่นเพื่อบดบังร่างกายตัวเอง แต่กลับยิ่งทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ

“คุณมันทุเรศที่สุด! ไม่สุภาพบุรุษเอาเสียเลย!”

เธอตะโกนเสียงสั่น แต่เขากลับยังคงยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างถือสิทธิ์เหนือกว่า

“แล้วทำไมผมต้องเป็นสุภาพบุรุษ ในเมื่อผมซื้อคุณมาแล้ว… คุณคือผู้หญิงของผม ต่อให้ผมจะจับ...”

เขาเว้นจังหวะ พร้อมกวาดสายตาไปทั่วร่างกายเธอ

“จะจูบ… จะลูบ… จะคลำ… หรือแม้แต่จะกดคุณลงกับเตียง มันก็สิทธิ์ของผมทั้งนั้น”

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางหัวใจ ลิปดาชาวาบไปทั้งตัว ความจริงที่โหดร้ายแทงลึกจุกอก เธอนิ่งเงียบ มีเพียงน้ำตาที่เอ่อรื้นแล้วไหลพรากไม่หยุด

เธอเงยหน้ามองสบตาเขา ทั้งเจ็บปวด ทั้งสิ้นหวัง ก่อนเสียงสั่นเครือจะเอ่ยออกมา

เสียงสั่นพร่าเปื้อนด้วยน้ำตา เขามองเห็นเธอในสภาพนั้น จึงจำต้องคลายอ้อมแขนออกช้า ๆ

ลิปดาค่อยทรุดลงนั่งกับพื้น ร่างสั่นสะท้าน ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดอัดอั้น

“ฮือ… ฮือออ…”

เสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วห้องกว้าง เขายืนนิ่ง มองเธอร้องไห้… หัวใจเจ็บแปลบเหมือนถูกบีบ แต่ริมฝีปากกลับเอ่ยเพียงคำเย็นชา

“ถ้าผมกลับมาแล้วคุณยังไม่หยุดร้องไห้… ผมจะทำโทษคุณให้ร้องไม่ออกเลยทีเดียว”

สิ้นคำ เขาก็หันหลัง คว้าผ้าเช็ดตัวแล้วก้าวหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่เหลียวแล ทิ้งให้ลิปดาทรุดตัวลงกลางห้อง หญิงสาวกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนอกบีบรัดแทบหายใจไม่ออก…