บ่ายวันนั้น…
“ลิปดา…”
เสียงพอลพี่ชายเรียกดังมาจากทางหน้าบ้าน
“แก้มบุ๋มกับยี่หวามาหาแหนะ”
พอลตะโกนเรียกทั้งที่อยู่หน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะพี่พอล”
ยี่หวากล่าวทักทาย แต่สีหน้าของเธอแดงระเรื่อราวกับตำลึง
“สวัสดีครับ ยี่หวา แก้มบุ๋ม สบายดีนะ พี่ไม่เจอนานเลย”
“สบายดีค่ะ”
ยี่หวาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวาน แต่หลบสายตาเขา
พอลรู้ดีว่ายี่หวาชอบเขามาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย พอลมักเจอเธอบ่อย ๆ ตอนรับส่งลิปดา แต่ใจเขาไม่ได้มีให้ยี่หวาแม้แต่น้อย ใจของเขากลับมีแต่ลิปดาอยู่แต่ไม่สามารถแสดงออกได้
เขารู้ว่าไม่ควร แต่ก็พยายามปิดกั้นความรู้สึกนั้นไว้ พยายามทำตัวเป็นพี่ชายของลิปดาให้มากที่สุด เพราะลิปดาเองก็รักและนับถือเขาอย่างพี่ชาย
“ดีใจจังเลยที่พวกเธอมาที่บ้าน รู้ไหมว่าลิปดามีเรื่องจะเล่ามากมาย ไปกันเถอะ ไปที่ศาลาร่มไม้ด้านโน้นดีกว่า”
ลิปดาชวนเพื่อน ๆ ไปโดยไม่รีบร้อน เพราะเวลาของเธอเหลืออีกแค่ไม่กี่ชั
