เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ลิปดาเงยหน้าขึ้น ดวงตายังพร่า รีบปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ
“คุณ…”
มาร์คคุกเข่าลงตรงหน้า สายตาคมกวาดมองแผลถลอกที่หัวเข่าของเธอ ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยการร้องไห้
“คุณร้องไห้ทำไม?”
ลิปดากัดริมฝีปาก พยายามหาข้ออ้าง ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอหัวใจเธอสั่นไหวกับเขา
“ฉันเจ็บแผล…”
เขาเลิกคิ้ว ยกยิ้มเย็น
“แน่ใจเหรอ? ไม่ใช่ว่าเพราะเห็นผมอยู่กับผู้หญิงแล้วคุณทนไม่ได้หรอกนะ”
“ทำไมฉันต้องทนไม่ได้ ในเมื่อฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณอยู่แล้ว”
“นั้นสิผมก็ว่าอยู่ เพราะคุณเคยบอกเอง ว่าจะไม่มีวันรักผม”
เขาย้ำและโน้มใบหน้าเข้าใกล้เธอ
ลิปดากะพริบตาเบนหน้าหนี
“คุณจะอยู่กับใคร มันก็เรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้วนิ”
เธอตอบเสียงแข็ง แต่ดวงตาไหววูบ
มาร์คโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด จนลมหายใจทั้งคู่แทบประสานกัน
“แน่ใจ?”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเ
