เมื่อมาร์คพาลิปดาออกจากคอนโด มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่คุณปู่ของเขารักษาตัวอยู่ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณมาร์คค่ะ เอ่อคุณกริชคบหากับแก้มบุ๋มตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
ลิปดาถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ผมก็ไม่ทราบเลยนะ รู้แค่ตอนที่ผมเจอคุณกับเพื่อนคุณครั้งแรก”
เขายิ้ม และเว้นช่วงพูดต่อ
“คืนนั้น ไอ้กริชก็เล็งแก้มบุ๋มเพื่อนคุณไว้แล้ว”
“จริงหรือคะ”
“ใช่ครับแล้วผมก็เล็งคุณไว้เช่นกัน”
เขาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธอ
“พอเลยค่ะ ลิปดาไม่อยากเชื่อคุณแล้ว”
“คุณไม่เชื่อจริง ๆ เหรอ? ถ้าผมจำไม่ผิด วันนั้นผมจูบคุณครั้งแรกจนคุณเป็นลมล้มพับไปเลยนะ”
“คุณมาร์ค... ถ้าพูดแบบนี้ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”
มาร์คยื่นมือโอบไหล่ลิปดาไว้ แล้วโน้มศีรษะเธอลงให้ซบไหล่เขา
“ลิปดาผมแค่แซวเล่นนะ....จริง ๆ ผมรักคุณนะ จะให้พูดกี่รอบ ผมก็พูดได้แค่ผมรักคุณ”
ลิปดาไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเขินอายฉายชัดอยู่บนใบหน
