ทันใดเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางห้องเงียบสงัด
ลิปดามองหน้าจอ ก่อนรีบกดรับเมื่อเห็นชื่อที่คุ้นเคย
“ฮัลโหล... ลิปดาอยู่ที่ไหน ทำไมขาดการติดต่อไปเลยล่ะ”
เสียงหวานของแก้มบุ๋มดังลอดปลายสาย เต็มไปด้วยความห่วงใย
หัวใจลิปดาอบอุ่นขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนรัก “ลิปดาสบายดีจ้ะ แก้มบุ๋มไม่ต้องห่วงนะ”
“สบายดีจริงหรือ? ลิปดาอยู่ไหนกันแน่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเงียบหายไปแบบนี้... เล่าให้แก้มบุ๋มฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ”
น้ำเสียงที่ไล่มาพร้อมความกังวล ทำให้ลิปดากำโทรศัพท์แน่น เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบาๆ
“เรื่องมันยาว... ไว้ลิปดากลับไป จะเล่าให้แก้มบุ๋มฟังทุกอย่างเองนะ”
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงอ่อนโยนจะดังขึ้นอีกครั้ง
“ได้... แก้มบุ๋มจะรอ แต่แค่ลิปดาปลอดภัย... แก้มบุ๋มก็ดีใจแล้ว”
ริมฝีปากลิปดาสั่น เธอเม้มไว้แน่น ดวงตาพร่าเล็กน้อยกับความรู้สึกคิดถึงเพื่อนรักที่ยังรอเธออยู่ไม่เปลี่ยน
มาร์ที่อ
