เสียงดนตรีในบาร์ยังคงดังอยู่ราวกับจังหวะหัวใจของแก้มบุ๋ม เธอเมาเต็มที่จนเกือบจะล้มตัวลงจากโซฟา กริชที่สังเกตเห็นตั้งแต่แรก รีบเข้ามานั่งข้าง ๆ มือใหญ่คว้าแก้วจากมือเธออย่างรวดเร็ว
“น้องค่ะรินอีกพี่อยากดื่ม มาดื่มด้วยกันสิ”
น้ำเสียงลึกแผ่ว ๆ แต่แฝงแรงดึงดูดทำให้แก้มบุ๋มรู้สึกใจเต้นแรง
“คุณพอเถอะครับ… แก้มบุ๋ม คุณเมามากแล้ว” เขาพยายามดึงแก้วออกจากมือเธอ แต่เธอกลับยิ้มแห้ง ๆ อย่างท้าทาย
“เมาเหรอ? ยังไม่เมาเลย มาดื่มสิ”
เธอแย่งแก้วกลับมาดื่มจนหมด กริชถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
“พอแล้วนะครับ เดี๋ยวผมพากลับบ้าน จำทางได้ไหมนิ”
เขาพูดพร้อมกับจับเอวของเธอไว้แน่น ขณะที่แก้มบุ๋มเอื้อมมือคล้องคอเขา ทำให้ร่างกายแนบชิดกันอย่างที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เธอเมาจนจำไม่ได้เลยว่ากริชคือคนที่เธอเพิ่งบ่นเกลียดเมื่อครู่
“คุณเมาแล้วนะ”
เขาพูดเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับแผ่วราวกับเรียกความ
