เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 7.30 น.
หรูแล่นออกจากเขาใหญ่ ผ่านถนนที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติ ต้นไม้สีเขียวชอุ่มสองข้างทาง ลิปดานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกสงบและสบายใจอย่างประหลาด
“คุณทานมื้อเช้าก่อนนะ”
เสียงเขายื่นกล่องแซนด์วิชให้เธอ ลิปดาสบตาเขาเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแล้วรับกล่องไว้
“ขอบคุณค่ะ”
เธอกล่าวพร้อมยิ้มหวาน หลบสายตาเขา
“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อนนะ ผมมีธุระต่อต้องไปทำ”
“เอ่อแล้วคุณจะเข้าไปหาแม่ฉันไหม?”
“แน่นอน ลูกเขยต้องไปพบพ่อตาแม่ยายอยู่แล้ว แม่คุณถึงสบายใจ”
ลิปดาเบ้ปากทันที
“อย่าพูดไปเรื่อย ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณสักหน่อย”
เขายกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ
“ตอนนี้ยังไม่เป็น แต่ไม่นานคุณจะเป็นเมียผมแน่”
ลิปดาที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชถึงกับสำลัก
“แค่ก... แค่ก...”
เขายื่นขวดน้ำให้พร้อมลูบหลังเธอเบา ๆ
“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่แย่งหรอก”
เธอรับมาดื่มแล้วกล่าวขอบคุณเขา
“ขอบคุณค่
