บ่ายวันนั้น หลังจากออกจากโรงพยาบาล
“ลิปดา... เป็นยังไงบ้างครับ พอได้เจอคุณปู่ของผมแล้ว รู้สึกดีขึ้นไหม?”
เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยถาม ขณะรถแล่นช้า ๆ ออกจากลานจอด
“ค่ะ คุณปู่เอ็นดูลิปดามากเลยค่ะ”
เธอตอบยิ้มบาง ๆ ความเกร็งเมื่อตอนเช้าคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
มาร์คหันไปมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“ผมดีใจที่คุณปู่ชอบคุณ... และดีใจยิ่งกว่าที่คุณเองก็ชอบท่าน”
ลิปดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนิ่งไปชั่วครู่ แล้วถามเสียงเรียบแต่แฝงความหึงหวงในที
“ค่ะ... แต่คุณน้ำฟ้านั่น คือสาวของคุณหรือเปล่าคะ?”
มาร์คเลิกคิ้ว ยิ้มขำกับน้ำเสียงแข็ง ๆ ของคนข้างตัว
“เปล่าเลยครับ ป้ายุพิน เธอภรรยาลุงผม พยายามจะให้น้ำฟ้า หลานสาวของเธอมาข้องเกี่ยวกับผมเอง ซึ่งผมไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย”
“จริงหรือคะ?”
“จริงสิครับ... คุณไม่เชื่อผมเหรอ?”
เธอหลบตาเล็กน้อย
“เชื่อได้ไหมละคะ…”
มาร์คยกยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์แฝงความอ้อน
“ถ้
