ลิปดายังคงกัดพิซซ่าอยู่ช้า ๆ เคี้ยวอย่างใจลอย สายตาเธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง หยดน้ำฝนไหลลู่ตามกระจกเป็นทางยาว คล้ายกำลังเต้นระบำอยู่ท่ามกลางแสงไฟนวลอ่อนในห้อง
ส่วนมาร์ค มือหนึ่งถือพิซซ่า อีกมือกอดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาคมเข้มของเขาจ้องมองเธอไม่วางตา จนลิปดาเริ่มรู้สึกเขิน หน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับผลตำลึงสุก
“นี่คุณจะจ้องฉันอีกนานไหมคะ?”
เธอถามเสียงแผ่ว แต่กลับไม่กล้าหันมาสบตา
“คุณก็ทานของคุณไปสิครับ ผมแค่มองเฉย ๆ มันทำให้รู้สึกว่าอาหารอร่อยขึ้น มองแค่นี้
ยังห่วงหรือครับ?”
เขาตอบพลางยกมุมปากยิ้มบาง ๆ
“เปล่าสักหน่อย... แต่ฉันอยากนั่งเอง ไม่ใช่นั่งตักคุณนี่นา”
น้ำเสียงเธอปนเขินแต่ยังพยายามทำเข้ม
“ผมหนาวนะ...”
เขาเอ่ยเสียงทุ้ม “ขอความเมตตาจากคุณสักนิดไม่ได้เชียวหรือ?”
“ก็ได้...แต่”
“แต่...อะไรครับ?”
เขาแกล้งถาม ทั้งที่แววตายังคงไม่ละจากใ
