แมวสื่อรัก

1253 Words

ลิปดาอยู่ในห้องน้ำสักพัก เสียงทุ้มของมาร์คดังทะลุประตูเข้ามา “เสื้อผ้าของคุณผมให้คนจัดซื้อมาเรียบร้อยแล้ว อยู่ข้างนอกนะ ถ้าอยากอาบน้ำก็ไปเปลี่ยนได้เลย” เขาตะโกนบอก ก่อนจะเดินออกไปยังห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง ลิปดาเบิกตาเมื่อก้าวออกมา เห็นชุดเดรสสีหวานหลายชุดวางเรียงรายอยู่ ชุดชั้นในยกทรงที่พอดีกับไซส์ของเธออย่างประณีต ดูแล้วชัดเจนว่าเขาใส่ใจในรายละเอียดของเธอมากกว่าที่เธอคิด เธอถอนหายใจเบา ๆ ในใจ “จริง ๆ เขาก็ไม่ได้ดูเลวร้ายนะ…ถ้าเราจะรักเขา แต่เขาเป็นมาเฟีย…คงเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นไปแล้วล่ะมั้ง” ลิปดาเลือกชุดเดรสหนึ่งชุด พลางหยิบขึ้นมา ก่อนจะก้าวไปอาบน้ำ ปล่อยให้ความคิดสับสนปะปนกับความอบอุ่นเล็ก ๆ จากความใส่ใจของเขา หลังจากอาบน้ำเสร็จ ลิปดาเดินไปยัง โต๊ะอาหาร ที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อย “เชิญค่ะคุณผู้หญิง” เสียงสุภาพของหลิง แม่บ้านวัยกลางคนดังขึ้น ทำเอาลิปดาอดอมยิ้มไม่ได้ “ป้าค่ะ เรียกลิปดาก็ได้ค่ะ ไม่ต้องคุณผู้หญิงอะไรเลย” หลิงพยักหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร มาร์คก็ตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เร่งรีบเล็กน้อย “นั่งเถอะ ทานข้าว ผมหิวแล้ว” ลิปดาหันขวับมามองเขา พร้อมสายตาค้อนใส่ ก่อนจะนั่งลงรอให้แม่บ้านตัก ข้าวต้มกุ้ง ให้เธอ เธอมองอาหารนิ่งไปสักพัก จนมาร์คสังเกตเห็น “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ทานล่ะ” น้ำเสียงเขาแฝงความเป็นห่วง ลิปดาก้มหน้าเล็กน้อย “เอ่อ…ฉันแพ้กุ้งค่ะ” มาร์คพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับป้าหลิงอย่างใส่ใจ “ป้าครับ เดี๋ยวช่วยทำข้าวต้มหมูให้คุณผู้หญิงหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะคุณผู้ชาย” ลิปดาส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ป้าค่ะ เดี๋ยวลิปดาทานขนมปังกับนมก็ได้ ไม่ต้องลำบาก” หลิงยิ้มอ่อน “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ลำบากเลย รอสักครู่นะคะ” มาร์คมองลิปดาอย่างเอ็นดู “อยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะคุณคือผู้หญิงของผม ทุกคนต้องเกรงใจคุณ” ลิปดาเบี่ยงหน้า “ผู้หญิงของคุณ…คนที่เท่าไหร่ค่ะ ฉันไม่ได้อยากต้องใช้ผู้ชายร่วมกับใคร” เขายิ้มมุมปาก ท่าทีมั่นใจ “แล้วคุณมีสิทธิ์เลือกขนาดนั้นหรือ…หึ” เธอสบตาเขา รู้ดีว่าสถานะของเธอไม่มีสิทธิ์จะเลือก ลิปดาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร เดินไปยังมุมห้องนั่งเล่น ทันใดนั้น เสียง “เหมียว เหมียว” ดังขึ้น แมวสีน้ำตาลตัวโตวิ่งมาหาเธออ้อน ๆ ที่เท้า เธอก้มลง เกาคางมันเบา ๆ “เป็นแมวที่นี่เหรอ ชื่ออะไรนะ ทำไมตัวอ้วนตุ่นจังเลย น่ารักจัง เหมียว ๆ” สายตาของลิปดาอบอุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และแม้แต่มาร์คเองก็อดยิ้มตามไม่ได้ “แมวผมเองครับ ชื่อบรูโน่ ตัวผู้ด้วยนะ คงชอบสาว ๆ อย่างคุณ” ลิปดาเหลือบตามองเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย “บรูโน่มาหาพ่อมา มานี่ พ่อจะแนะนำให้รู้จักแม่ มา ๆ” บรูโน่กระโดดขึ้นมานอนม้วนตัวบนตักของลิปดา เธอ ลิปดาหัวเราะเบา ๆ เมื่อบรูโน่ปีนขึ้นมานอนบนตักเธอเหมือนหวงแหนเจ้าของใหม่ “รู้งานซะด้วยนะ บรูโน่…เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยเรา” มาร์คยืนกอดอกพิงขอบประตู มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแฝงความพอใจ มุมปากยกยิ้มทุ้มต่ำเอ่ยออกมา “ก็คงเหมือนพ่อของมันนั่นแหละ…เจ้าเล่ห์แสนกล” ลิปดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายตรงหน้าทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนแล่นขึ้นแก้มจนต้องรีบก้มหน้าลงลูบหัวแมวกลบเกลื่อน “คุณว่าอะไรนะ” เขาถามย้ำ “ฉันหมายถึงแมวนะ…ไม่ได้พูดถึงคุณสักหน่อย” มาร์คหัวเราะเบา ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงลูบหัวบรูโน่ที่ซุกอยู่บนตักเธอ มือใหญ่เกือบจะสัมผัสปลายนิ้วเธอโดยบังเอิญ “ผมสิ…อยากให้คุณพูดถึงผมมากกว่าเจ้าแมวนี่อีก” เสียงทุ้มใกล้หูทำให้ลิปดาชะงัก เธอขยับตัวเล็กน้อยอย่างทำตัวไม่ถูก ขณะที่บรูโน่ส่งเสียงครางเบา ๆ ราวกับชอบใจที่ได้เป็นสะพานเชื่อมสองคนเข้าใกล้กันมากขึ้น… “เนอะบรูโน่เนอะ ต่อจากนี้ไม่เหงาแล้วสิมีแม่มาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว เขาพูดพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ สายตาคมยังคงจับจ้องเธอไม่วางตา บรูโน่ร้องเหมียวเบา ๆ ราวกับกำลังสนับสนุนให้ทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้น ลิปดาก้มหน้ามองแมวในตัก ก่อนตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความขี้เล่น “บรูโน่คงมีแม่หลายคนสินะ…งั้นลิปดาเป็นพี่สาวบรูโน่น่าจะดีกว่า” มาร์คเลิกคิ้ว หัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ แต่คำตอบกลับแฝงแววไม่พอใจชัด “ทำไม…เป็นแม่บรูโนนี่ลำบากมากหรือไง? ถ้าไม่อยากเป็นก็ส่งมันมา ผมไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้มันถ้าไม่รักจริง บรูโน่มานี่…มาหาพ่อมา” น้ำเสียงจริงจังปนหงุดหงิดทำให้บรรยากาศตึงขึ้นทันที ลิปดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สะบัดปากเบา ๆ “มาเฟียบ้าอะไร…เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย เอาใจไม่ไหวหรอก” ทันใดนั้น เสียงของนายทิตย์ดังขึ้นจากทางประตู ทำลายบรรยากาศตรงหน้า “คุณมาร์คครับ…มีสิ่งลุกล้ำเข้ามาในเขตแดน จะให้จัดการเลยไหมครับ?” แววตาคมวูบแข็งกร้าวขึ้นทันที ริมฝีปากที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มกลับกลายเป็นเย็นชา “เก็บมันได้เลย…ถ้าเอาไว้ มันก็จะกลับมารุกล้ำอีก” “ครับคุณมาร์ค” นายทิตย์รับคำสั้น ๆ ก่อนถอยออกไป คำพูดเย็นเฉียบนั้นทำให้เลือดในกายลิปดาแทบเย็นเฉียบ เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ใบหน้าซีดเผือด ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว “นี่เขาสั่งเก็บคนได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ…โหดเหี้ยมขนาดนี้ ไม่รู้จักบาปบุญเลยสักนิด ถ้าเราทำให้เขาไม่พอใจวันหนึ่ง…เขาอาจสั่งเก็บเราเหมือนกันก็ได้” “ลิปดา…ลิปดา!” เสียงทุ้มเรียกซ้ำเมื่อเห็นเธอเหมือนเหม่อลอยไปไกล “คะ…ค่ะ?” เธอสะดุ้งเฮือก ขานรับทั้งที่เหงื่อซึมออกเต็มหน้าผาก มาร์คขมวดคิ้ว สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแฝงความห่วงใย เขาขยับเข้ามานั่งใกล้ เอื้อมมือจะสัมผัสหน้าผากเธอ “ทำไมหน้าซีด…ไม่สบายรึเปล่า?” เธอรีบถอยหนีโดยไม่ทันคิด ทำให้เขาชะงักค้างไปชั่ววินาที แววตาเจือบาดแผลบางอย่าง “นี่รังเกียจผม…ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลิปดารีบส่ายหน้า มือกำชายกระโปรงแน่น “ปะ…เปล่าค่ะ ฉันแค่…ตกใจ” “ตกใจอะไร? ผมแค่จะวัดอุณหภูมิเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ยังมีเงาไม่พอใจซ่อนอยู่ “ฉะ…ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ” เธอตอบตะกุกตะกัก ก้มหน้าหลบตาคม ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น เสียงแม่บ้านดังขึ้นช่วยตัดความตึงเครียด “คุณผู้หญิงค่ะ…ข้าวต้มเสร็จแล้วค่ะ ป้าเตรียมไว้ที่โต๊ะ” ลิปดารีบฉวยโอกาสนั้น ปลีกตัวลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน เดินหนีเข้าไปในครัวโดยแทบไม่กล้าหันกลับมามองสายตาของมาเฟียหนุ่มที่ยังจับจ้องแผ่นหลังเธออยู่อย่าง งง งง… “เป็นอะไรทำไมต้องกลัวเราขนาดนั้นนะลิปดา”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more