เวลา 01.45 น.
ค่ำคืนที่ฝนโปรยลงมาอย่างหนัก
“แม่... แม่ค่ะ หนูหนาวเหลือเกิน...”
เสียงละเมอแผ่วสั่นของลิปดา ดังขึ้นกลางความเงียบงัน ร่างเล็กบิดตัวไปมาภายใต้ผ้าห่มราวกับกำลังดิ้นรนจากความไม่สบาย
มาร์ค ลืมตาตื่นด้วยความตกใจ เขารีบโน้มตัวเข้าหา เอื้อมมือสัมผัสหน้าผากเนียนที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ
“ตัวร้อนขนาดนี้เลยหรือ... ทีตอนให้ทานยาล่ะดื้อไม่ยอมเชื่อฟัง ดูสิ เป็นไข้จนได้”
น้ำเสียงเขาอ่อนโยน แต่สั่นสะท้านไปด้วยความกังวล
“แม่ค่ะ... หนูอยากกลับไปหาแม่... หนูไม่อยากอยู่ที่นี่...”
ถ้อยคำละเมอที่เปล่งออกมาเหมือนเสียงร้องไห้บางเบา ทิ่มแทงหัวใจเขาจนเจ็บวาบ
“แม้แต่ในฝัน เธอยังอยากหนีจากผม...”
เขาสูดลมหายใจลึก กลืนความเจ็บปวดเอาไว้ในอก ก่อนจะลุกขึ้นไปเตรียมน้ำใส่อ่างล้างหน้าพลางติกใสและผ้าขนหนูมากลับมานั่งข้างเตียง ค่อยๆ ซับเหงื่อบนใบหน้าและลำคอขาวสะอาดของเธอด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาราวกลีบดอกไม้
“
