Kooperatifin açılışının üzerinden iki hafta geçmişti. Köyde hayat normale dönmüş, kadınlar kooperatifte çalışmaya başlamıştı. Her sabah güneş doğarken, onlarca kadın ellerinde sepetler, heybeler, çantalarıyla kooperatifin yolunu tutuyor, akşam karanlık basana kadar orada çalışıyordu. Gülperi, her sabah erkenden kalkıyor, güneş doğmadan kooperatife gidiyor, akşam geç saatlere kadar orada kalıyordu. Yorgunluk nedir bilmiyor, sadece üretmek, öğretmek, büyümek istiyordu. Cihan, onu destekliyor, hatta zaman zaman yardıma gidiyor, rafları düzenliyor, ağır yükleri taşıyor, ihtiyaç duyulan her işte karısının yanında oluyordu.
Ama herkesin içinde bir huzursuzluk vardı. Cemal, bir aydır ortadan kaybolmuştu. En son, düğünde görülmüş, herkesle barışmış, herkese sarılmış, helalleşmişti. Sonra bir gece
