Düğünün üçüncü günüydü. Güneş, Bozatlı köyünün üzerinde yavaşça yükseliyor, taş evlerin damlarını, daracık sokakları, uçsuz bucaksız tarlaları altın sarısı bir ışıkla aydınlatıuyordu. Kuşlar cıvıldıyor, horozlar birbirleriyle yarışırcasına ötüyor, köpekler havlıyordu. Sıradan bir sabahtı ama her şey farklıydı. Havada bile bir başkalık vardı; daha ılık, daha yumuşak, daha anlamlıydı rüzgâr.
Aziz, gözlerini açtığında, güneş ışıkları pencereden sızıyor, odayı altın rengine boyuyordu. Duvardaki kilimlerin renkleri canlanmış, ipek çarşafların üzerinde minik ışık oyunları dans ediyordu. Yanında Sibel uyuyordu. Saçları dağılmış, bir kısmı yastığa, bir kısmı yüzüne dökülmüştü. Yüzü huzurluydu, dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. Onu seyretti, uzun uzun seyretti. İki gündür evliydiler ama hâlâ
