Barışın ilk haftaları, Bozatlı köyünde tatlı ama bir o kadar da hareketli bir telaşla geçiyordu. Ortalıkta savaşın yarattığı o ağır, boğucu havanın yerini hafif bir bahar esintisi almıştı. Cihan ve Remzi'nin dağ başında içtikleri kahve, iki aşiret arasında yeni bir dönemin kapılarını ardına kadar aralamıştı. Evlerin bacalarından tüten duman bile daha bir huzurlu görünüyordu uzaktan. Ama herkes bu barıştan aynı memnuniyeti duymuyordu. Güvercinlerin kanat çırpışına alışkın olmayanlar, yine bir şahinin pençesini özlüyordu. Özellikle gençlerin bir kısmının içinde, atalarından miras kalan o eski ateş henüz sönmemişti. Savaş, onların kanında, babalarının anlattığı destanlarda, kaybettikleri akrabalarının acısında hâlâ diriydi.
Köy kahvesi, her zamanki gibi günün her saati dolu olan, dumanı üstü
