กวินขับรถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ห่างจากบ้านพักตากอากาศหลังเล็กของณิชาในระยะที่สายตาเขามองเห็นได้ชัดเจน แต่ตัวเขาเองถูกบดบังด้วยความมืดมิดของยามค่ำคืน ร่างกายที่ยังบาดเจ็บสาหัสเริ่มประท้วงด้วยความปวดร้าวที่แผลหน้าท้อง แต่เขากลับกัดฟันอดทนแน่น เพียงเพื่อจะได้มองเห็นภาพที่เขาโหยหาที่สุด
จากระยะไกลเขาเห็นณิชาเดินออกมาที่ระเบียงบ้าน แสงไฟสลัวจากในบ้านตกกระทบใบหน้าของเธอที่ดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือเรียวบางยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองอย่างเหม่อลอย ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางรีบร้อนท่าทางที่พรีมบอกเขาว่ามันคืออาการแพ้ท้อง
หัวใจของกวินกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความรัก ความดีใจที่ได้รู้ว่าเขากำลังจะมีอีกชีวิตกับเธอ และความเจ็บปวดที่รู้ว่าเขากลายเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมาหลบซ่อนตัวอยู่อย่างลำพังในสภาพที่อ่อนแอเช่นนี้
เข
